| Semantik web dönemine geçişimizdeki en önemli aşama dünya üzerindekisunucuların insan yardımına ihtiyaç duymadan birbirleriylekonuşabilmesi olacak. İki serverı birbiriyle konuşturmak şüphesiz basitbir iş, ancak semantik web’deki amacın dünya üzerindeki bütünsunucuların hatta client’ların birbirleriyle konuşabilmesi düşünürsekbütün bilgisayarların ortak bir dile sahip olması çok önemli bir adım. Semantik web’in dayandığı en önemli ortak dil alt yapısı SOAP‘tu.SOAP standartlarını kullanan iki sunucu birbirleriyle XMLstandartlarını kullanarak yazışabiliyorlar (Veri alıp verebiliyorlar).Hatta eğer iki sunucu da yazışmada kullanılan ontolojileri biliyorsa ozaman problemsiz olarak birbirlerini de anlayabiliyorlar. SOAP’un formatını belirleyen teknik XML’inse çok yer kaplamak veuzun sürede oluşturulmak (parse) gibi dezavantajları var. SonuçtaXML’lerin her ne kadar kolay anlaşılır text yapıları olsa da transferedilen verilerin büyüklüğü sunuculara ve iletişim ağlarına yükolabiliyor. Dolayısıyla pek çok büyük firma kendi serverları arasındailetişimi sağlarken SOAP yerine, daha az yer tutan ve hazırlanması dahaaz zaman alan sistemler geliştirir. Bu geliştirdikleri sistemlersayesinde sahip oldukları binlerce sunucu kendi aralarında problemsizkonuşabilirler. Ancak bu sunucular internetteki diğer bilgisayarlarlabu dili kullanarak haberleşemezler. Bugüne kadar, en azından benim bildiğim kadarıyla, SOAP’a alternatifolabilecek bir standart yoktu. Google şimdi böyle bir standartönerisinde bulunuyor, Protocol Buffers. Detaylarını da bu sayfalardaanlatmışlar. Örneğin XML’le 69 byte tutan veriyi Protocol bufferskullanarak 28 byte’ta kaydedebildiklerini yazmışlar. Ayrıca bubilgilerin XML olarak hazırlanması (parse) 5,000-10,000 nanosaniyesürerken Protocol Buffers’a uygun olarak hazırlanması 100-200nanosaniye alıyormuş. Google’ın kendisi için geliştirdiği bu ufak sistemi bütün dünyaylapaylaşıp faydalı bir standart yaratmaya çalışması gerçekten takdirlikbir davranış. Semantik web yolunda önemli bir adım. | 
